Podstawowe elementy zabezpieczenia eksponatów:

Szkło

Szkło oddziela eksponat od oglądającego, stąd dla ochrony zbiorów ma ono zasadnicze znaczenie. W przypadku gablot muzealnych należy stosować jedynie szkło bezpieczne, laminowane o odpowiednich klasach wytrzymałości według: PN-EN 1627:2012. Od roku 2015 obowiązuje w tym zakresie Rozporządzenie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 02 września 2014 roku (Dz. U. 2014 poz. 1240) przewidujące zastosowanie w nowych obiektach muzealnych tylko gablot wyposażonych w szkło P4 (zgodnie z PN-EN 356).

Obudowa

Zapewnia sztywność i stabilność gabloty oraz osłonę elementów składowych takich jak: zamki, czujki antywłamaniowe, siłowniki itp. Najczęściej wykonywana jest ze stali lakierowanej proszkowo.

Zamki

Zalecane jest stosowanie tylko certyfikowanych zamków renomowanych firm, posiadających odpowiednie klasy zabezpieczeń według PN/EN 1303:2007. Należy jednak pamiętać, że sam certyfikowany zamek nie zapewni ochrony, musi on być odpowiednio zamontowany i zabezpieczony przed ingerencją z zewnątrz. Dobrze, jeśli wkładki zamków nie są widoczne dla potencjalnego włamywacza co dodatkowo chroni zamek przed dostępem. Wskazaną praktyką jest wykorzystanie zamków umożliwiających użycie tzw. klucza Master i opcji, w której wyciągnięcie klucza z wkładki jest możliwe jedynie przy zamkniętej gablocie.

Czujki antywłamaniowe

Stosowanie elektronicznych systemów zabezpieczeń jest standardem. Wszystkie gabloty umożliwiają zamontowanie przewodowych lub bezprzewodowych czujek antywłamaniowych między innymi.: kontaktronowych czujek otwarcia, pasywnych czujek podczerwieni, czujek stłuczenia szkła, czujek drgań a także czujek przeciwpożarowych.

1684